Bir mızıka ezgisinde bitirebilirdik tüm savaşları…

Küçük adamlar değildik!

Bedenimiz büyüdükçe küçülen dünyalarımız vardı..

Küçüldükçe şiddetlenen bir topluluğun,

azınlık haklarıydık..

Kararırken gökyüzü sevgilerin düzüşlerinde,

Kirli yataklarda son bulurdu hayatlar..

Ve kan her zaman ki gibi kırmızı olmazdı,

Farklı bir renk alırdı,

Farklı ve iğrenç..

İnsan gibi..

 

KorsanKalem 08.12.12 17.35

Kategoriler: Eskiler