http://www.korsankalem.com/2012/03/23/siradan-birgun-sayilirdi-ama-oyle-olmadi-olamazdi-olmamaliydi/  Birinci bölüm.. (Sıradan birgün sayılırdı; ama öyle olmadı, olamazdı, olmamalıydı…)   http://www.korsankalem.com/2012/03/24/bir-hikaye-ne-kadar-uzun-olabilir/ İkinci bölüm.. (Bir hikaye ne kadar uzun olabilir?..)

http://www.korsankalem.com/2012/03/26/eski-defterleri-acarsin-birgun/  Üçüncü bölüm.. (Eski defterleri açarsın birgün..)

—————————————————————————–

Dördüncü bölüm.. MEHMET..

Günler herşeye gebeydi.. Günler karanlık ve aydınlığın güç gösterisiydi.. Günler hüzündü, neşeydi, kederdi, umuttu.. Bunca telaş bunca emek bunca koşturuş, bir sisteme ait olma sorumluluğundan ileri geliyordu.. Bir sisteme bağlı olma zorunluluğu..

Gencecik yüreği temiz havaya hasret, test kitaplarının arasında kaybolmuştu.. Bu delilik olmalıydı.. Ömrünün en güzel yıllarını verdi.. Birçok şeyi yarım bıraktı.. NEDEN? Bir üniversiteye yerleşip, hayatını kurtarmalıydı.. Hangi hayatı ve nasıl? Hiç sormamıştı..

Bunca yıl hayatından verdiklerinin karşılığında, sistem Ona ödül olarak  bir okul kazandırmıştı.. Sınıf öğretmeni olacaktı.. Evet galiba hayatını kurtarmaya adım atmıştı.. Ya da O öyle olduğunu sanıyordu.. Günler ümit edilemeyenleri getiriyordu oysa..

İlk günleri sevmezdi.. Üzerindeki gömlek boldu, pantolonu sıkıyordu.. Ayakları taşlara takılıyordu.. İlk günler hep acımasız oldu.. Ya bir arabadan sıçrayan çamur, ya kaçırdığı otobüs ya da aklın almayacağı talihsizlikler.. Her an tetikteydi.. Her an birşey olacak gibiydi.. Öyle hissediyordu..

Nihayet amfiye geçebildi.. Biran durdu.. Nefesi kesildi, kalp atışı hızlandı.. Onu gördü, güneş gibiydi.. Işıl ışıl parlıyordu.. Cennet diyordu, melek diyordu, öldüm sandı.. Başladı ve bitti sandı herşey.. O an kaderi olduğunu anladı Onun.. O an Ona aşık oldu.. Sevdi Onu.. Tutuldu..

Okulun ilk gününe aşık olarak başlamak ne ilginçti.. Mutluydu ama.. Aklından çıkmıyordu.. Ders boyunca uzaktan uzağa izledi onu.. İlk gün ne anlatıldı onu bile bilmiyordu.. Günün ardından ev aramaya başladı.. Annesi ve babası emekliydi.. Sıradan bir memur çocuğu olarak büyümüştü.. Zor günler de yaşamıştı ama genel olarak anne babası ellerinden geldikçe eksik etmediler hiçbir şeyi..

Bu bir mucizeydi, olması imkansız bir olasılıktı ama oldu.. Emlakçıda rastladı yine Ona.. Gülüyordu ve bu sefer gözlerinin içine baktı.. Ama biran utandı, hatta yanakları al al oldu.. Mehmet farketti bunu.. Gözleri suçlu bir çocuk gibi yere bakıyordu..

Bilemezdi.. Hiç bilemezdi henüz.. Daha en başında olduklarının.. Daha yolun başındaydılar.. Yolun en başındaydılar.. Mücadelelerde kolkola gireceklerdi. Sevgili olacaklar hatta bir yavruları olacaktı.. Hüzün de doğacaktı hanelerine, neşe de.. Bilmiyordu henüz.. Daha öğrenmemişti.. Bilemezdi..

KorsanKalem

Kategoriler: Eskiler

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir