Yorgun düşmüştü solgun tenindeki gözyaşları,
Basit bir çocuktu mahallenin içinde savrulan,
Saf tuttuğu yorgunlukların altında kalmıştı.
Kırgın bir çocuktu kaba saba günlerin şaşkınlığında…
Zamansız girmişti sevmediği kadınların koyunlarına
Ve belki de hiç sevemeyecekti kadınlarını…
Cahil bir çocuktu bu adi dünyanın peşinde koşturan,
Hayalini kurduğu düşlerin ihtimalsizliğiyle uyumuştu.
Şeker sanıp uyuşmayı denediği,
Tütün sarıp bedenini gezdirdi,
İtilip kakılıp gururunu çizdirdiği,
Bir dünyayı istememişti…

KorsanKalem – 20.05.17 01,45 –


Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir