Yorucuydu.. Evet hayat yorucuydu. Ama yorulmayı bilmedik işte.. Düz yollara da çıktık, virajlar da oldu arada.. Belki savaşmadık topla tüfekle ama karnımızı doyurmak için çok mücadele verdik.. Hep katlandık dikenine,gülün.. Ama bazen beceremedik gülümsemeyi ve bazen güldürmediler yüzümüzü! Uzundu zaman çocuktuk hem.. Gençlikte hep kafamız karışıktı. Heyecanlıydı herşey.. Sonradan sıradanlaştı oyunlar.. VE biraz büyüdük. Oynana oyunlar masum değildi artık.. Büyük yalanlar söyledik hep.. İnanmak istedik ve inanamadık kendimize! Aynaya utançla baktık..

Uzun uzun seyrediyorum denizi, keder mi satıyorum, keder mi alıyorum bilemedim.. Ve düşündükçe hayattan,yarından, ne beklediğimi bulamadım,buldum,düşündüm,durdum.. Sorumsuz yaşamak istiyorum, en alt diye nitelenen gruplarla da yaşamak, en üste de haddini bildirmek istiyorum.. Yüreğimin içinde bir telaş var, bir tedirginlik, bir ürkeklik.. İçimde bir acı var, bir öfke, bir aşk, bir felsefe ve düşünce, keder, yas, tasa, içim içime sığmaz oldu işte!

Şimdi, uyuyor insanlar…
Kimi yalnız yatmış yatağa, kimisi eşiyle sevgilisiyle..
Kimi horlar, kimi uyanıp bir bardak su içer
yada tuvalete gider..
Bir çocuk rüya görür,
bir adam kabus..
Bir yıldız kaydı,
ve sahilde bir yunus..
iki genç uyanık,
hayal etmekteler birbirlerini..
sokak köpekleri kurcalamakta çöp kutularını,
caddeler boş,
yolun kenarındaki lambalar insanın içini karartmakta!
Ve yürürken hissediyor insan,
ne kadar boşlukta olduğunu!

KorsanKalem

Kategoriler: Eskiler

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir