Esiyordu, öyle çelimsiz falan değil.. Direk yüreğini üşütüyordu rüzgar.. Sevmedi İzmir beni.. Küsmüştü.. Kara kara bulutlar ve bu rüzgar.. Al işte gider misin, bırakır mısın beni? der gibi.. Üşü, öl, geber..

Oysa ışıl ışıldı, geceyi aydınlatan şehrin ışıkları.. Binlerce hikayeyi barındıran yaşlı bir ihtiyar, İzmir.. Şehrin toprağına dökülen birkaç, birçok, çok çok, pek çok damlaydı gözlerimden.. Bu bir hüzün, bir gözyaşı..

Bunca insan ölürken, üşüyordum.. Üşümek ölmekle eş değer midir? Üşümek yalın bir haldir.. Ölmek de öyle.. Ve vedalar, çoğul yapılır.. Ama tekil duygularla aynı tat alınır..

Yazmaya veda edebilirim.. Bu koca bir ölüm gibi.. Ölüme merhaba der gibi.. Ölebilirim..

KorsanKalem

Kategoriler: Eskiler

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir