Boşveriş…

Boşvermişlikten öte, bişey düşünmüyorum şuan.. Boşverdim yani. Hani büyük idealler falan! Kim için? Ne için? Neden? Sokakta dilenen bir çocuğa neden dönüp bakayım ki! Neden üzüleyim Libya’ya, Irak’a, Filistin’e? Kılım neden kıpırdasın yani!

Boşuna boşverdiğimi biliyorum. Yapamıyorum işte, acıyor içim! Herkez gibi değilim napayım.. Yoruldum ama artık, hani boşverdiklerim var, evet.. Gözgöze gelmiyorum artık.. Gözlerim yerlerde yani! Arayışlarımı yitirdim, sanırım Amasra’ya benzemeye başladım. Sessiz,sakin dingin.. Uyuzlaştım biraz 🙂

Bugün de hergeçen gün gibiydi. Onca dert varken dünyada, oturup Amasra’da sıkılışımı ve boşveriş öykümü anlatıyorum! Boktan bir yazı yazmanın sevinciyle, biramı yudumluyorum. Bir çok insanın alkolik olacaksın uyarılarına kulağımı kapattım. Olmayacağım çünkü. Keşke olabilsem. O kadar içmiyorum ki! Sadece içtiğimde gerçekçi olabilmek ne fenaymış arkdaş..

Neyse, artık sitede KuytuKöşe adlı bir kategori var. Oradaki yazıları patriot yazıyor. Çaylak kardeşim:) Dostum arkadaşım.. Duygu yüklü bir insan.. Artık KorsanKalem’de ben de yeni ne var diyebileceğim yani. Mutluyum bu yüzden:) Az önce facede senin gibi olurum falan yazmış, tam sopalık:) Sanki ben bir bok olmuşum gibi:) Ulan yazdığımız zırvalıkları, okuyan da yok ki:) Hani eleştirilmek isterim. Biri çıksın desin ki mesala; senin bu yazdığından bir cacık olmaz kapat lan bu siteyi.. Ne hoşuma gider bir bilseniz.. Çoğul konuşuyorum, sanki milyonlar okuyor sattığımın yazısını:) ama yapacak yok! Zira yazınsallığı seviyorum, ağababalık sanalında krallar gibisin işte..

Neyse, bir sevdiğimle konuşuyordum; arada heyecan katarız konuşmalarımıza. Tanımadı beni kimsiniz dedi, ben de umutsuz vaka dedim 🙂 O da dedi ki, ya umutsuzluğunu çöpe atmadın mı hala sen? ; Ben de : atamam atsam da o bırakmaz beni, bırakamam umutsuzluğu yazasım gelmez sonra, hayata küsmüyorsam eğer o umutsuzluğa borçluyum. Evet boşverişin güzel yanı bu! Umutsuz olmak kadar güzel birduygu yoktur sanırım. Çünkü umut etmedikçe, hayatında değişik şeyler oluyor. Ama umutların sonu diye bir tabir olmuyor hayatında..

İşte bütün mese de bu! Umutsuz boşveriş farklı bişey be yaa:)

Benzer Yazılar

  • Garip Yaşamlar-1

    Kıyısında yürüdüğün uçurum kenarında tanıdım seni.. Minicik ellerin, tir tir titriyordu.. Ve ben bir an bile tereddüt etmeden sevdim seni. Hiç çelişmeden kafamdakiler, aşık oldum. O an sen düşecektin ve ardından atlayacaktım ben de.. Ya da bir hareketimle çekip alacaktım Azrail’in pençesinden seni.. Ve Azrail’in hemen yanında öpecektim dudaklarından.. Planı yapmıştım yani.. Oysa hiçbir zaman…

  • Ölüm hüznü çok yapmacık, öyle değil mi?!

                    Oluk oluk kan kusuyordum.. O an kızılcık şerbeti içmiş olmayı yeğlerdim.. Ağır ağır ölüyordum ve ölümüme ses çıkaracak ya da ölümümü durduracak kimse bulunmuyordu.. Her gün yuttuğum onca hap, çektiğim bunca ızdırabın nihayetinde ölecek olmam mide bulandırıcıydı.. Yarım saat fazla yaşamamı sağlayacak bir tedavi üzerinde çalışıyorlardı doktorlar ve…

  • Yeni Gün…

    Bir gün daha başlıyor. Oysa ben yeni bir güne başlamak istemezdim. Çünkü temizlenmedi kir. Duvar sloganlarla dolu. Ve ne gariptir, bir önceki sloganın üzerine yazılmış yenileri… Tek değişen dünkü siyah, bu gün ise beyaz boyayla… Dün silahla, bugün bombayla! Binlerce yıldır süregelen bir kavga bu… Kim haklı, kim haksız; kim neyi savunuyor belli değil! Kim…

  • İnsanlar…

    Kibir ve burnu havadalık insanları ne meymenetsiz bir hale getiriyor! Oysa dünyalar bizim olsa nolacak! Bir abim iş hayatına başlamadan önce bir konuşma yapmıştı o konuşmadan aklımda kalan en önemli şeyi paylaşmak istedim bugün.. “Şimdi mesleğinizi elinize alıyorsunuz,paranızı cebinize koyuyorsunuz. Büyüyeceksiniz ancak şunu unutmayın, büyüdükçe küçülün! Bu tabiri “büyüdükçe küçülün” büyüdükçe düşünüyorum ve anlıyorum ne…

  • Gece akan gözyaşımın hesabını vereceksin; Hayat..

    Kimseye Etmem Şikayet    Seher Vakti (Bu yazı iki şarkının eşliğinde yazılmıştır.) Hiçbir şeye kızmıyorum ben. Gücenmedim de.. Ben kendime de kızmıyorum. Belki biraz suçluyumdur. Herkes gibi olabilirdim. Umursamadan insanları, hayatı, çocukları, aşkları; günümü gün de edebilirdim. Ben sevdim her şeyi.. Değer verdim, her elini sıktığım insana.. Nefes alan, doğan, çiçek açan her şeye gıpta ettim….

  • Hiç bilmiyorum..

    Her yanı toz sarmış bir evin içinde yaşam savaşı veriyordum.. Her şey; ben de dahil, pisti.. Kendi kokumdan iğreniyordum ki zaten kendimden iğrendiğim gerçeğini yüzüme vurmak için pis kokuyordum.. Tırnaklarım eğri büğrüydü, hayatımın da bir farkı yoktu tırnaklarımdan.. Hiç bu kadar kötüleşmemiştim de! Sigara kullansaydım eğer, yatağa bile sigarayla girerdim.. Bir zamanlar fena alkoliktim.. Alkol…

One Comment

  1. kardeşim yazdıklarımızı okuyan olmasa da olur… biz yazalım yeter.. zevk alıosak yazmaktan yeterli bence.. dieceğim o ki BOŞVERME 🙂

Comments are closed.