Haftanın özetini yaptığım bu bölüm, umarım ilerleyen yıllarda güzel bir birikim haline dönüşmüş olur.
Geçenlerde dolmuşa bindim. En öndeki koltukta bir adam, ortadaki koltukta da orta yaşlı bir kadın ve ufak tefek bir çocuk vardı. Daha sonra doldu tabii. Dolmuşların o ağır aksak gidişi ve şoförlerinin bir avcı edasıyla çevreyi süzüşlerine baya bir ayar oluyorum. Aynı yolu bazen 20 dakikada, bazen de yaklaşık 45 dakikada gitmek nedir? Bu süreyi…
Sözde her hafta öyle böyle yazacaktım buraya bir şeyler. Hani hayatın grilerini bir kenara itip “önüme gelene bin tekme” şiarıyla akacaktık çölden ırmaklara, ovalara, yeşil yeşil ormanlara… “Ama dostlar çok yoğunum” demek isterdim ki size yalan söylemeyeceğim. Doğrusu; beyinsel yoğunluklarımın bir türlü üstesinden gelemeyişim her şeyi altüst ediyor. Ama aşılamayacak engeller değil. Aşarız be! Aşar…
Test fotokopisi mi kaldı Allah aşkına? Önüme oturan genç, boynunu eğip yumuldu o adi fotokopi kâğıdına. Bu ensesi sivilceli bitikliği iyi biliyorum. Sanki günün tüm saatleri o denli yoğun ki, bu adi dolmuş yolculuğunu da faydaya çevirme derdinde. Oysa etrafta hiçlik gözler önüne serilmiş. O test kâğıtlarının simgelediği eğitim sisteminin çöktüğü, yiten dengelerimizin sürüklediği vicdansız…