Boş bir evdi.. Kültablasında 3 bükük izmarit ve bir plastik ağızlık.. Küller sağa sola saçılmış.. Bilgisayarın iki yanında boş su şişeleri.. Sehbanın üzerinde 3 bardak biri yarım kola dolu, geçenlerde ben bırakmıştım.. 2,5 lt kola şişesi.. Dibinde siyah muhtemelen asitsiz kola.. Mutluluktan milyonlarca uzakta bir ev.. Ve mutluluktan bi haber milyonlarca insan.. Arayışların sonu gelmeyecek…
Ben böyle gecelerde gökyüzünü izlerim.. Yıldızlara bakarım.. Yanıp yanıp sönen, pırıl pırıl parlayan ve kimisi bulutların ardına saklanmış binlerce, milyonlarca yıldız.. Ben böyle gecelerde yıldızların üstünde gökyüzünün bilinmez bir boşluğuna doğru hızla yol almayı düşlerim.. Giderken yıllar, gençliğin telaşını bir kenara bırakıp, anlamsız ve bir o kadar anlamlı telaşa kapılmak.. Şarkıda dediği gibi “Manası yoktur,…
Boş bir ekrana, bomboş gözlerle baktığım olur bazen.. Anlamsız ve bir o kadar uzun.. Anlamın ne olduğu konusunda şüphelerim var.. Yıldızların çokluğu ve parlaklaklığı ne kadar mana yüklüdür mesala? Ki ben yıldızları severim, çok bakarım göğe.. Görenler bir anlam veremez, ama görenler için yaşamadığım kesin.. Hiçbirşeyin umrumda olmadığı çok açık.. Sevginin harcandığı bir dünyayı kale…
Çok da önemi yoktu zaten! Yitip giden yaşamların ardından, beylik laflar etme telaşlarını gördüm insanların! Utanmadılar hiç! Hiç yürekleri sızlamadı! Doluydu cepleri, kasaları, banka hesapları doluydu! Boş olan hayatları ve kalpleriydi sadece! Sayılar çoktan anlamını yitirmişti! Sevgiler kirlenmişti! Ve silah tüccarlarıyla işbirliğine gidilmişti! Düzen yapıcıydılar onlar! Herşeyi bilirlerdi! Hep haklı olan taraftılar! Öyle yansıtılan! Güçlerini…
Site sanırım biraz dinlenme ihtiyacı hissetti.. Yada sanal korsanların hayın saldırılarından birisi bizim candostu siteyi yaraladı.. Bir ihtimal de, kurduğumuz yazılımsal modların bir noktada çakışmasından kaynaklı bir sorun.. Her neyse.. Nihayetinde yeniden yayındayız.. Eski temamız şuan için deakftif durumda.. Bir süre(kısa) bu temayla yazınsal paylaşımı yapacağız. Daha sonra eski temaya ya da beğendiğimiz yeni bir…
Ve insanlar yavaş yavaş gecenin sessizliğine karışırdı. Gökyüzünde kızıl tonları.. Deniz çarşaf gibi.. Birer ikişer yanmakta ışıklar.. Daha yıldız yok gökyüzünde.. Uzanıp tutamazsın yani.. Henüz düş görmemiş denizkızları.. İnce bir yoldu hayat.. Kiloluydum, hep taştım yollardan.. Kalıplar yapılmıştı hayat için, kırdım kalıpları hep, sığamadım daracıktılar..İzliyorum da çevremi, yollara sığmak için türlü dolaplar dönüyor, kalıplara sığmak…
Ölmek üzereyken bile son bir derin nefes almamız, hayatı ne kadar çok sevdiğimizi gösterir.. Oysa ölümü tatmak çok kolaydır.. Soğuk bir gece, karanlık ve boş bir odada üşürseniz eğer, ölümün sıcak olmadığını anlayabilirsiniz.. Yaşam ne kadar sıcaksa, ölüm o kadar soğuktur.. Gece ölümü, gündüz ise yaşamı simgeler ve bundandır, hastalıklar gece azar.. Bazen herşey üstüste…
gözlerime baktıysan eğer bir kere bile olsun,güven bana!sesimi duyduysa güzel kulakların,ve ürkek,utangaç kelimelerim girdiyse içine,güven bana!bir ana birlikte güldüysek eğer,bir anda heyecanlandıysak beraber,güven bana!Seni seviyorum dediysem,bunu hala söylüyorsam,ve sen de hissetiysen eğer sevdiğimi,güven bana.. KorsanKalem
Hiç saçmaladığınız oluyor mu? Yani saçmaladığınızı hissettiğiniz? Ben sık sık yaşıyorum.. Çoğu kez gülüp geçiyorum, bazen ağlıyorum.. Ağlamak güç göstergesi aslında.. Haykıra haykıra ağladığı kadar özgür insanlar şu dünyada! Ya da saçmalıyorum! Boş bir ev soğuk oluyor.. Bir meymenet eksikliği gibi.. Yazmak zor gelir miydi bana? Bir insana yazmak zor gelir mi? Neyse , çok…
Soğuktu ev, hüzünlüydü duvarlar.. Boyanın kimi kısmı nemden kabarmış.. Duvardaki soba deliğinin kapağı açılmış ve olanca siyahlık yere saçılmış.. Kaloriferlerde anlamsız soğuk.. Perdeleri annemin öğütlediği şekilde astım.. Sanırım perdeler evi ev yapan önemli bir simgeydi. Yani dışarıya haykırıyorlar evde biri var yaşıyor, evin içi dolu.. Evet evet pardeler önemliydi.. Mutfağa çok özendim. Uzun zamanımı orada geçirmek…
Malum filmde bir sahne var ya, eleman sigara için bir eve giriyor.. Gençler de ruh çağırma modunda, eleman nedendir hatırlamıyorum ama bembeyaz, haliyle içeri girince bizim gençler altlarına kaçırıyorlar korkudan.. Eleman arkadaşlarının yanına dönünce ” Abi bir tarikata denk geldim, işemeli sıçmalı bir ayin yapıyorlardı” deyip beni öldürmüştü:) Bizim uzun yolculuğa da o filmdeki sahneden ilham…
Ölmek için baya vakit varken(ya da öyle olduğunu düşünüyorken) şimdi yaşamak gerekiyor aslında.. Gece huzurluydu, gece sessiz.. Düzensiz yaşamın hayat damarlarından biri de uykuyu probleme çevirmek oluyor. Evet düzensiz yaşıyorum.. Çok da dert ettiğim yok bunu.. Çevremde olup biteni algılayamıyorum bazen. Bu herkezin başına geliyordur diye düşünüyorum.. Umarım öyledir.. Ezginin Günlüğü.. İşte budur ya.. Gerisi…
İznin son günleriydi.. Son günler hep asabi olmuşumdur.. Geride bırakılanlar zira çok değerliydiler benim için.. Çocukluğumdular, gençliğim, herşeyim.. Geride bırakılanları düşündükçe melankolik halim artıyor.. “Melankoli halk arasında yalnızlığı tercih ve hüzün hali olarak bilinse de aslında psikolojik bir durumdur. Nedensiz yere depresyon hissi ve bir şeyler yapmaya duyulan isteksizlik olarak ortaya çıkar..” diyordu Özgür Ansiklopedi…..
“Düz değil düzen değil az değil ezen değilBoz değil bozan değilBir gül biter içimde içimde içimdeTam bildiğim biçimde biçimde biçimdeOy gecenin tam üçünde gecenin tam üçündeSevda gibi kanımda can verirken elimdePençe gibi düşümde uy değil uyku değilUy değil uyku değilBir gül biter içimdeGecenin tam üçünde Can değil canan değil er değil eren değilGeç değil erken…
Nefesim kısıldı öylece, kelimeler boğazıma takıldı, gözlerim yaşardı ve beni ben yapan şeyin ne olduğunu sorgulamaya itti hayat bugün.. Ne amaçlar ve hayallerden sonra gelinen bir durak.. Bugün Yusuf bana “olum sen böyle çok yaşayamazsın” dedi.. Oysa ben şu kirli deniz için bile yaşayabilirdim koskoca hayatı.. Sadece kızgınlığım ve bocaladığım nokta bize, insanlara dikta ettirilenlerdi…..
Hayat bu kadar basit mi yani? Yada insanlar çok mu tutarsızlar? Hiç mi düşünmeyiz atılan adımları ve hiç mi bilmeyiz herkezin bir kalbi olduğunu? Dün çok mu farklıdır bugünden yada bugün ne değişmiştir düne göre? Tutarlı olmalıdır insan, bunca gözyaşıyla birlikte tutarlı olmalıdır.. Yazarken imla hataları yaparım hep, genelde üstüne bir çizik atarım ki yaptığım…
Sıkıcı bir cumartesiydi.. Aptal kutularında iki film ve laptopta da bir film izledim.. Büyük bir cipsle birlikte fantayı da yuvarladım.. Düzensiz besleniyorum. Aslında düzensiz yaşıyorum. Çok da umursadığımı söyleyemem.. Ama ne bileyim işte, düşünüyorum bazen bu konuları. Hayat nihayetinde güzel nitelemelerini hakedecek anları da barındırıyor içinde. Ağababalık sanalında, site adı ve kullanıcı adımın icatcısı çıktı…
Denize girdim çıktım, duş aldım.. Şuan bir bira yudumlamaktayım. Derin boşluklardayım. Sanırım bir depresyon.. Sevmem psikolojik buhranları ama oluyor işte! İnsanız nihayetinde. Küfürlü bir metin yazma isteğim var. Gelmişine geçmişine.. Yapmayacağım.. O kadar derine daldım bir sinüsleri boşaltamadım ya! Var mı bundan ötesi? Neyse.. Ensemble Galatia adlı gurubun nazikliğiyle ruhumu dinlendirmeyi deniyorum. Anlamadığım dillerde söyleseler…
Bu aralar yine eskiye dönüyordum. Malum olaylar yüzünden.. Siyasal eğilimli yazılara yani.. Eskiden dünyayı değiştirme heveslisi olmak ve şimdinin hayal kırıklıkları.. Pek de önemli değil artık! Çünkü çevrene bakındığında çok da önemli değilsin! İnsanları iyiye yönlendirme çabaların bir süre sonra boşa gidiyor! Sonra da boşveriyorsun.. İyiliği bile belli bir çıkar amacıyla yapıyorsa insanlar, burada bir…
Ne yaşarsak yaşayalım, hep bir yarım kalmışlık var farkettiniz mi bilmiyorum. Zaman geçiyor, ama birşeyler eksik.. Bulmacanın hep bir karesi boş.. Yap-bozun bir parçası eksik.. Gülüşlerin bile kahkalarında farklı bir ton.. Sıkılıyorum, monoton geliyor bazen hayat ki öyle.. Bir amacımız olmalı, yani bir şeyler katmalıyız hayata! Herkez öyle yada böyle aynı hayatı yaşıyor, tabi standartları…